Koniec z wieczornym podjadaniem.

Idąc po schodach oraz zawiązując buty czułem zmęczenie i ciężko było mi złapać oddech, byłem ciągle senny i brakowało mi energii do życia, ale w zasadzie tak się już do tego przyzwyczaiłem, że stało się to moją codziennością. Zawsze odkładałem „zdrowsze życie" na później bo myślałem, że mam jeszcze czas, bo jestem dość młody.

Pewnego dnia obiecałem sobie, że to się zmieni, ale ta myśl uciekała i wracała, aż do momentu kiedy po wakacjach wszedłem na wagę i zobaczyłem tę liczbę (+130). To był chyba punkt kulminacyjny i wtedy z pomocą Żony umówiłem się na konsultację do Karoliny. Szedłem na to spotkanie bez żadnych założeń i w zasadzie od razu powiedziałem, że może całkowicie nic z tego nie wyjść - nawet jeżeli zdecyduję się zacząć dbać o zdrowie, bo nie wiedziałem do końca z czym to się wiąże i jak długo wytrzymam.

Podczas konsultacji po wstępnych pomiarach zaczęliśmy rozmowę na temat moich codziennych nawyków ruchowo-żywieniowych i tu przeżyłem pierwszy „szok", bo okazało się, że to jak się odżywiałem, wbrew temu co sądziłem, nie miało praktycznie nic wspólnego ze „zdrowiem". Wiedziałem częściowo jakie błędy popełniam, ale raczej się tym aż tak nie przejmowałem, do momentu gdy zobaczyłem, że jest tego aż tyle.

Ta rozmowa dała mi na pewno dużo do myślenia wraz z zapewnieniem (w które nie do końca wtedy wierzyłem), że akurat w moim wypadku zmiana stylu żywienia/życia powinna dać dość szybkie i widoczne efekty. Po wykonaniu zleconych badań lekarskich, wbrew temu co myślałem, otrzymałem większość wyników „w normie", co przeczyło mojemu samopoczuciu oraz wyglądowi.

Po kolejnej konsultacji i rozmowie otrzymałem wytyczne co i jak robić/jeść, aby „być zdrowszym". Oczywiście wiązało się to z częściową wymianą zawartości lodówki, dlatego też z rozpoczęciem stosowania się do zaleceń odczekałem jeszcze parę dni.

No i zaczęło się.

Pierwsze dni nie były tak ciężkie jak myślałem, pomimo odczuwanego od czasu do czasu głodu, a poprawa samopoczucia ogólnego działała na mnie tak pozytywnie, że w zasadzie z niecierpliwością czekałem na kolejny dzień. Po pierwszym tygodniu zacząłem lepiej spać i się wysypiać, do tego znikąd przybyło mi mnóstwo energii do rozdysponowania każdego dnia.

W związku z tym, że moja waga była jeszcze bardzo wysoka, cały dodatkowy ruch ograniczyłem do spacerów, na które chodziłem z dużo większą chęcią. Tak w zasadzie minął pierwszy miesiąc - oczywiście w międzyczasie pojawiały się pytania i wątpliwości do tego co wolno a czego nie, ale tu zawsze otrzymywałem pomoc od Karoliny.

Wraz z upływem czasu „uczyłem się" zdrowszego trybu życia - wstępnie można powiedzieć narzuconego, ale teraz stającego się w zasadzie moją codziennością. Na kolejne zmiany w postaci poprawy samopoczucia oraz utraty cm jak się okazało nie trzeba było długo czekać, bo widoczne były już w zasadzie po tygodniu/dwóch.

Ważną rzeczą, na którą ja też zwróciłem uwagę przed zmianą, było to jak dużo czasu zajmie mi przygotowywanie poszczególnych posiłków. I tu spotkało mnie miłe zaskoczenie - wcale nie spędzałem całych dni w kuchni. Wręcz przeciwnie, wraz z kolejnymi tygodniami zajmowało mi to coraz mniej czasu. Niekiedy nawet łapałem się na tym, że wybór posiłku zajmował mi więcej czasu niż samo jego przygotowanie.

Gdy zaczęły już na dobre pojawiać się efekty „wizualne", moja przemiana wzbudziła dość duże zainteresowanie znajomych oraz rodziny. Okazało się, że większość bliskich mi osób też chciałaby dokonać zmiany w swoim życiu, ale bali się, że będzie to bardzo restrykcyjne oraz kłopotliwe. Kilka osób udało mi się przekonać do zaryzykowania bycia zdrowszym i się udało - po wizycie u Karoliny uzyskiwali bardzo zbliżone efekty do moich.

Wraz z upływem czasu oraz kilogramów mogłem wrócić do dawnych aktywności, np. takich jak sport. Okazało się, że możliwości jakie dawał mi mój „nowy" organizm są niesamowite. Mogłem znów biegać, praktycznie bez zmęczenia, oraz stawiać sobie nowe wyzwania, a sam sport znów zaczął mi sprawiać dużą przyjemność.

Ostatecznie udało mi się zrzucić około 40 kg. Brzmi to poważnie, ale szczerze mówiąc nie było to aż tak kłopotliwe - po prostu wymagało konsekwencji. Różnica w samopoczuciu jest niesamowita: czuję, że mam więcej energii, nie choruję, a do tego ciągle jem to co lubię.

Jeżeli uważasz, że taka zmiana nie jest w Twoim wypadku możliwa, że nie masz czasu ani wystarczającej motywacji - daj sobie szansę, chociaż na próbę, a na pewno nie pożałujesz. Decyzji o rozpoczęciu zmiany nie radzę planować ani przekładać, tylko po prostu to zrobić, bo okazało się, że jest to dużo łatwiejsze niż myślałem.